و سرانجام بعد از 12 روز ملوانان و تفنگداران بريتانيا آزاد شدند در يک نمايش دوباره  قدرت،از سوی جناب آقای احمدی نژاد رئيس جمهور محترم. نمايش قدرتی که با وجود تظاهر زياد می شد ترس و دستپاچگی مسئولان را در انجام آن حس کرد.

عفو کردن کسانی که هنوز کسی گناهکار بودن يا نبودن آنها را اثبات نکرده بود حال بماند که آيا اصولا چنين عملی در اختيارات رئيس جمهوری بود يا خيرنمی دانم چه مفهومی را  در پی داشت؟

تقديم مدال شجاعت به عاملان دستگيری ملوانان و جالب اينکه با تمام ادعاها و رجز خوانی ها در اين 12 روز اين اقدام بلافاصله بعد از اعلام مهلت 48 ساعته تونی بلر نخست وزير انگلستان و قبل از اتمام آن انجام شد.

 به درستی نمی دانم دليل اين اقدام چه بود و اصولا چرا انجام گرفت که چنين شتابان به پايان رسانده شود؟ آيا اين يک عمل از قبل طراحی شده توسط سپاه و با آگاهی مسئولان بود تا آنجا که با دوربين فيلم برداری در محل حاضر بودند و يا اينکه افراد سپاه هميشه با دوربين به ماموريت اعزام می شوند!! يا دوباره اقدامی برای قدرت نمايی و جلب توجه در منطقه و جهان بود؟ و يا  تبليغی ديگر که فقط مصرف داخلی داشت و دست مريزاد به صدا و سيما که آنچنان اين واقعه را در بوق و کرنا کرده بود به نفع جمهوری اسلامی که حتی من را تحت تاثير قرار داد و نگران از اين بابت که ما چه وظيفه سنگينی در برابر چنين نهاد بزرگ  دروغ پروربر عهده داريم.

سخن من اين نيست که بنشينيم تا هر کشور بيگانه به مرزهای مقدس کشورمان تجاوز کند و ما هيچ نگوييم هرگز.

ولی آيا چنين اقداماتی بهانه لازم به بيگانه را برای تجاوز هر چه بيشتر به کشورمان نمی دهد ؟ آيا اين عمل مردم دنيا را متقاعد نساخت که ايران تمام دنيا را به جنگ دعوت می کند؟

 و  آيا ارسال کمکهای مالی به حزب ا... و هزار و يک گروه تروريستی ديگر تجاوز به حقوق ملت ايران نيست ؟آيا باجهايی که جمهوری اسلامی به کشورهای مختلف می پردازد تا با تفکرات و نظرات آنان مخالفت نکنند و در موارد مختلف از جمله حمايت از برنامه هسته ايی و  دستگيری مخالفان در کشورهای آنان با جمهوری اسلامی همکاری نيز بکنند از بين بردن حقوق حقه مردم ايران نيست ؟ آيا پيامدهای اين عمل بيشتر برای کشور ما خسارت به بار آورد يا در هنگام اتفاق، دادن اخطار به ملوانان يا لااقل آزادسازی خيلی پيشترآنها؟

هر چه بود و هر چه شد اميدوارم تبعات12 روز دستگيری اين افراد باعث آسيب رسيدن به ملت ايران نباشد و عزم جهانی را برای وجود فقط يک راه حل و آن راه حل نظامی برای مقابله با ايران راسخ نکرده باشد.

البته با اين  وجود باز هم خوشحالم که ادعای جهان گشايی و شکست ناپذير بودن آقايان بيش از اين به طول نيانجاميد و به پايان رسيد و بيش از اين کشور را در منجلاب جاه طلبی گرفتار نکرد.

به اميد ايرانی آباد و....