چو ایران نباشد تن من مباد

و دگر بار روزی نو فرا رسید بهاران دمید و زمستان را در کام خود کشید. بله دوباره نوروزماندگار ما از راه رسید این زیباترین و جاودانه ترین و کهن ترین جشن گیتی آغاز شد. در سرتاسر دنیا در یک لحظه خاص، رفتن زمستان و آمدن بهار را ارج می نهیم به یاد آنکه به خاطر داشته باشیم که پس از هر زمستانی و سرمایی بهار هست و گرمایی. به یاد داشته باشیم هیچ گاه سختی و مشقت تا همیشه پایدار نیست، این ماییم که می توانیم جاودانه باشیم.

فراق از تمام این سخنان باید گفت امسال یا به عبارت درست پارسال یعنی سال 1387 خورشیدی نیز برای همیشه با ما بدرود گفت و به تاریخ پیوست با تمام فراز و نشیب ها ؛ شادیها و غم ها، چه دوستیها که آغاز شد وچه فراق ها که پایان یافت، چه اشکها که ریخته شد چه قلبها که شکست... ولی هر چه بود، چه خوب و چه بد، چه شیرین و چه تلخ آن هم گذشت و به خاطره ها پیوست و ما این لحظه را یعنی بدرود با خاطرات تلخ و شیرین گذشته را یعنی پشت سر گذاشتن دیروز و درود با آینده را یعنی به فراموشی سپردن زمستان و یادآوری کردن بهار را به نام نوروز پاس می داریم به امید آنکه در نوروزی دیگر بهار آزادی میهنمان را و سپری شدن زمستان سیاه استبداد را همه با هم در ایران عزیزمان جشن بگیریم و به امید آن روز ...

نوروزتان پیروز    هر روزتان نوروز