در نوشته پيشينم از کوله پشتی ياد کردم و اينکه در نوع خود برنامه بی سابقه ايی  بوده است البته در محدوده خط قرمزهای نظام ، ولی دريغا که چنين سخنانی نيز برای آقايان گران آمد تا آنجا که به بهانه های مختلف آقای حسنی از کوله پشتی کنارگذاشته شد تا مردم بدانند که هر کس حتی آقای حسنی که سابقه درخشانی در مدح نظام داشته است نيز نمی تواند کوچکترين انتقادی به اين نظام معصوم عاری از گناه داشته باشد. و در اين همهمه وآشوب  ديگر شايد دستگيری و شکنجه جوانان و دانشجويان ما از جمله دانشجويان دانشگاه امير کبير زياد جای تعجب و گلايه ندارد که آنها سابقه طولانی در مبارزه با فساد اين رژيم  خودکامه داشته اند.

در اين خفقان و سکوت ، اوضاع نابسامان اقتصادی نيز در دولتی که با شعار مهرورزی و عدالت محوری خود را به صحنه کشاند  به جايی رسيده است  که میتوان افزايش قيمتها را روزانه شاهد بود از سهميه بندی بنزين نيز  چه بگويم که منافع آن تنها به جيب آدمهای سودجو يی رفت تا منبع درآمد جديدی داشته باشند وبا اين اوضاع ، زندگی مردم ما روز به روز دشوارتر می شود و به خاطر دارم سخن جناب آقای رئيس جمهور را که ما نبايد اجازه بدهيم پول بيت المال فقط صرف قشر خاصی از مردم شود و احتمالا پس از اين سالها از دوران رياست جمهوری ايشان می توان به اين نتيجه رسيد که اين قشر خاص حدودا 60 ميليون از جمعيت ما را شامل مي شود.